La Vie Coaching

In mijn werk als enquêteur kom ik vaak best leuke situaties tegen. Het enquête werk doe ik omdat ik het leuk vind en omdat het me helpt mijn vizier open te houden. Ik kom thuis bij mensen die normaal gesproken niet in mijn directe omgeving zijn. Waar ik dus ook niet in huis zou komen. Doordat je een reden hebt kom je binnen en het levert vaak interessante discussies op, een kijkje in het leven van mensen die verrassend snel open zijn en vaak hele verhalen te vertellen hebben.
Zo was ik laatst midden in de ramadan periode bij een Islamitische vrouw, een vrouw van mijn eigen leeftijd. Met een totaal verschillende achtergrond. Ik ben opgegroeid in Nederland, in eerste instantie een katholieke opvoeding, katholieke school, gedoopt, eerste communie gedaan. Tot aan halverwege mijn pubertijd behalve veel onrust thuis niet zoveel aan de hand. Daarna kwam ik in aanraking met een wereld waarin drugs en sociale verschillen opeens een issue waren. Achtergrond en afkomst werden opeens ook belangrijk. De harde wereld die zij heeft meegemaakt heb ik nooit van dichtbij gezien. Ze is opgegroeid in Afrika, heeft een oorlog meegemaakt, is gevlucht, in allerlei situaties verzeild geraakt als puber/jong volwassene die je eigenlijk aan niemand gunt. Nu in Nederland met 2 kinderen, opnieuw getrouwd en ze woont in een flat die binnenkort misschien wel tegen de grond gaat
Het interview ging onder andere over haar komst naar Nederland, de manier waarop ze haar vrije tijd inricht en haar beleving van het geloof. Er ontspon zich een bijzonder gesprek over de Islam, het katholieke geloof, mijn geloof of juist het gebrek daaraan. Ze zat midden in haar geloof, de ramadan zorgde ervoor dat ze bijna verliefd leek, verlicht vind ik ook een mooi woord in dit geval. Doordat het geloof voor haar zo actueel was kon ze niet snappen dat ik wel geloof dat er iets is maar niet zo goed weet wat dat dan is. Is er een God, hoe ziet die er dan uit, hoe weet je dat zeker, hoe integreer je dat in je leven. Hoe kon ik dat nu zo laten en geen energie stoppen in het uitzoeken wat dan bij mij zou passen. Is dat dan het christelijke geloof met een van zijn verschillende stromingen of het boeddhisme, het islamitische geloof, het joodse geloof of toch uitkomen op er is geen god. Voor haar leek het niet uit te maken wat dat geloof uiteindelijk zou zijn, maar de gedachte dat ik het liet, leek haar bijna te irriteren.
Gedurende de ramadan was het bidden voor haar nog intensiever, de beleving van het geloof nog dichterbij. Het lezen van de Koran deed ze op dagelijkse basis. Nog vaker dan normaal gesproken. Hoe kun je dan denken dat er iets is en daar vervolgens niets mee doen. Uiteindelijk heb ik van haar een boek meegekregen. Om te houden. Een boek over de Islam, de Islam voor beginners zeg maar. Niet vanuit het idee dat ik me maar zou moeten bekeren tot de Islam maar vanuit het idee dat ik daarover kon lezen en daarmee een stap verder zou komen in mijn passieve zoektocht. Als ik dat wilde kon ik het terugbrengen als ik het gelezen had, mocht ik behoefte hebben aan extra uitleg dan was ik ook welkom. Ook gewoon voor een kop koffie of thee trouwens

Een heerlijk mens, actief in de samenleving, gastouder, vrijwilliger bij de integratie van nieuwe Nederlanders en bevlogen over haar geloof zonder dat het storend is. Ik mag dat wel dat soort mensen. Uit sommige gesprekken kom ik moe, van dit gesprek veerde ik op, ik kreeg energie, ja ik denk er nog vaak aan terug

Heb jij ook weleens zo’n bijzonder gesprek gehad?